Oei wat had ik een zin. Zoals Rachel al voorspelde was ik te vroeg om haar op te pikken om afgelopen vrijdag een uitwedstrijd in Groningen (tegen Ulteam) te spelen. Nadat we ook Nirma en Hans hadden opgehaald, reden we de lange zonnige weg naar het hoge noorden in. Bij de McDonalds bij de rotonde in Heerenveen aten wij een snelle hap, maar namen ook even de tijd om spelvormen af te spreken, en de nieuwe McFlurry Pecan&Caramel te proberen [einduitslag: toch maar weer terug naar de M&M variant]. Door de tomtom bleef ons de tour door de Groningse rosse buurt deze keer bespaard en reden we zonder problemen naar het P&R terrein dicht bij onze slaapplek, om na 10 minuten lopen totaal verkleumd maar op tijd bij het theater aan te komen.

Enkele bekenden van vorige keren, en de wedstrijd in Hoorn in november kwamen we tegen. De jury bestond uit twee heren die zich prachtig als een oud echtpaar had verkleed (inclusief jurk en hangborsten) en de hele avond commentaar gaven ‘dat het vroeger allemaal beter was’. Wat hebben we gezien en gespeeld? Een korte impressie van wat ik me nog kan herinneren.

We begonnen met een drie-in-de-pan met emoties. Rachel als groentenboer en Nirma die wel eens wat anders wilde dan gewone aardappelen, kwamen uit bij: paarse aardappelen...! Toen de scene opnieuw werd gespeeld in verliefde stijl, leek het even of de romance zou tussen de klant en groentenboer ontstaan, maar toen de paarse aardappel kwam, bleek die het onderwerp van liefde te worden ? beide dames kusten de aardappel hartstochtelijk... In de agressieve versie van de scene werd er uiteraard met de aardappelen gegooid, en de moeilijke achterdochtige scene werd door de dames prachtig ingevuld... “zie je wel ik wist het wel”

Daarna deden we een Expeditie Robinson, op het kerkhof. Nirma (“o je lijkt zo op mijn kleine zusje”) was een verdrietige vrouw die huilde op het graf van haar hondje Fikkie. Jammer genoeg moest het graf worden geruimd. Uiteraard werd iedereen behalve Nirma van het kerkhof afgestemd, en moest ze zichzelf, de trooster, een graver en de dominee “vrede...” spelen. Onder luid applaus ging ze hijgend weer zitten. Een leuke energieke scene.

De voorstelling verliep een beetje traag op dit moment, onder andere door een uitgebreide introductie en veel toneelspel door de rechters. Het was al weer tijd voor de pauze bijna; gelukkig nog tijd voor een korte scene.
Wij speelden een korte ode aan een gebruiksvoorwerp: de stamppotstamper. Hans en Anne bezongen en besprongen (stamp stamp) hun liefde aan dit onmisbare voorwerp.

Na de pauze deden we een nieuwe ‘samen-vorm’: de bioscoop. We gingen allemaal door elkaar in twee rijen voor op het podium zitten en deden of we een film zaten te bekijken. Zonder het af te spreken kwamen daar emoties uit op: verdrietig, grappig, spannend; echt een leuke vorm, weer eens wat anders dan de bus of de machine.

We begonnen met een nieuwe vorm: de wipwap; waarin Nirma een wisseling moest laten zien van hysterisch naar verlegen, en Anne van boos naar... geil. Ahum, het lijkt alsof ik balletdansers en geilheid aan mijn kont heb hangen, maar waarschijnlijk was het een student die Nirma zelf wel zag zitten ;-) en ik mocht als officier van justitie in de rechtbank, de verdachte Nirma grondig ondervragen... ze had de koningin met een bom vermoord, maar toen ik de doodstraf door middel van keel-doorsnijden wilde uitvoeren, begon ik dat toch wel zonde te vinden van dat mooie meisje. Gelukkig konden we de straf omzetten in levenslang met persoonlijke ter-beschikkingstelling ;-)

In een scene met het publiek brachten we een ode aan Paulien(o je bent zo mooi om te zien) die altijd zo lekker veel wijn drinkt bij het bridgen.

Tot slot alweer een muzikale scene natuurlijk. Het was leuk om te zien hoe goed het gebruik van een percussionist werkte naast de pianist. Een jongen speelde de drums, snare, en andere percussie en dat geeft echt een geweldige extra dimensie aan de liedjes; veel liedjes swingden (swongen?) daardoor extra.
We sloten af met een mooie Stop-Tijd-Voor-Een-Lied waarin Nirma en Rachel als zussen op de evenaar waren beland. Nirma’s haar zat niet zo goed (“mijn haren zitten scheef vandaag”) en toen vader Hans ook nog langs kwam omdat hij zijn dochters zo miste (‘wat? Lees jij mijn dagboek?’ – ‘een keer per jaar, lees ik ze helemaal door’) met het lied “alleen op het kippenrekje” kwamen we bij het slotlied. Mag ik van u een titel? “de vagina-douche”. Ahum. Okay... de rechters vonden dit niet zo netjes, dus hebben we het veranderd in de ‘piep-piep’ douche. Rachel zong openhartig over haar probleem ‘daar-onder’ omdat haar piep-piep zo jeukte. Er kwam van het verhaal in deze scene niet zoveel terecht maar gelukkig bleek dit alles een reclame voor de nieuwe vaginale schimmelcreme De Evenaar...

We eindigden net op de 2e plaats, met 40 tegen 38 punten en dat klopte wel ongeveer. Na de pauze liep alles wat lekkerder dan ervoor, en Ulteam liet ook een aantal mooie scenes zien. Zoals het muzikale sprookje Hans & Grietje, waarbij iedereen een extra iets kreeg. “Mag ik van u een nare eigenschap voor Grietje? “ “Ze is zwanger!” Prachtige verschillende muziekstijlen en een rond verhaal.
Een nieuwe vertelvorm met inbreng van een tweede rij vertellers die een emotie/kleur/actie in moesten brengen verliep wat chaotisch, maar kwam heel mooi romantisch ten einde toen er getrouwd werd zonder trouwringen, maar met de eerste groene traan van de bruid...

Een hele leuke avond, lekker gespeeld. Een nicht en oom&tante van mij waren nog wezen kijken en hadden ook een hele leuke avond gehad. En toen moest het feest nog beginnen...
We mochten bij Rene blijven slapen en nadat we onze slaapspullen in zijn prachtige huis hadden gedumpt, probeerden we de rest van de groep weer op te zoeken in een vol cafe. Gezellig gekletst en gelachen daar, en toen zijn we nog naar een aantal andere bars geweest en gedanst in overvolle dancings tot diep in de nacht. Rene was een geweldige gastheer en heeft ons het levendige (ook om 5 uur ’s nachts!) Groningen laten zien. Om 5 uur gingen we naar huis, om onze matjes uit te rollen en op te blazen. En toen heerlijk geslapen en erg langzaam wakker geworden op zaterdagmorgen. Heerlijk lui en een beetje brak werden we toen op koffie, jus d’orange en warme broodjes getrakteerd door onze gastheer! Om 1 uur vertrokken we weer om na een gezellige rit met hartjes (SMS ME VLUG MOPJE PRIMA) en dropfruitduo’s iedereen weer thuis af te zetten.

Het zou na zo’n nacht natuurlijk heel verstandig zijn geweest om niks meer te plannen en naar bed te gaan. Ik geloof dat alleen Hans dat heeft gedaan. Rachel had ’s middags nog een verjaardag van een nichtje, en ging ’s avonds met Noor naar Anatevka, Nirma had nog een filmkijkavond annex slaapfeest met haar vriendinnen gepland, en Anne mocht ’s avonds nog rechter spelen bij de thuiswedstrijd...

Het was geweldig vrijdag en zaterdag. Gezellig en lang geleden dat we zo echt zijn uitgegaan met elkaar. Echt wel een goed idee om te blijven slapen; als je midden in de nacht terugrijdt ben je ook brak de volgende dag en nu hebben we nog de herinneringen aan een nacht in Groningen waarin we ons in meerdere opzichten helemaal thuis voelden.

(hier een link naar een foto-album van Rene van Ulteam met nog meer foto's van die avond)

Donderdag traint Noor ons! Tot dan; hopelijk kunnen we de verslagen van donderdag en zaterdag ook nog online zetten tussen al onze werkzaamheden in...