Met een hele grote groep zaten we klaar om van Nirma les te krijgen. Toen we eindelijk de zaal in mochten, bleek waarom we eerst de zaal niet in mochten, en ook wat het thema was: Stilte! Ze had mooie diepe gedachten over stilte op papier gezet. En -zoals het hoort- werden wij er ook stil van:
We begonnen met lekker opwarmen, een duitse acht/vier/zwei/eins en daarna deden we het spelletje Doodvallen: we stonden in een kring en op de tel van 3 moesten we of recht naar de overbuurman kijken, of naar links of naar rechts. Als er twee mensen elkaar aankeken, stierven ze allebei een vreselijke en luidruchtige dood. En zo voort. Iedereen sloofde zich enorm uit om op de meest theatrale manier te sterven. Het was zo leuk dat we het nog een tweede keer deden.

Verder hebben we nog een spelletje Commando gedaan, waarin we alle commando’s moesten opvolgen die beginnen met ‘commando’, maar niet de andere: “commando rennen, commando springen, zitten; hahaaaa: fout” Daarna waren we wel warm
Nirma had gekozen voor Stilte als thema omdat een scene waarin veelzeggende stiltes vallen, vaak zoveel sterker zijn dan waarin we altijd maar praten (iets wat wij te vaak doen). Met stilte en lichaamstaal kun je zoveel zeggen.
We begonnen met scenes vanuit het niets, waarin iemand alleen op het podium moest staan en een handeling die vanzelf ontstond, steeds groter moest maken. Bijzonder hoe leuk zoiets simpels is om naar te kijken; dat je in het begin denkt: wat is nou de handeling, is dat het? Het begint zo gewoon, maar langzaam wordt iets steeds groter en meer overdreven. We zagen kriebels die steeds groter werden, een heupwieg, en een heen-en-weer-kijken, waarbij zelfs de mooie papiertjes van de muur vielen.
Daarna hebben we datzelfde gedaan, maar dan met z’n tweeën: de ander moest reageren op de steeds groter wordende handeling van de een. Echt hele mooie scenes gezien hier, o.a. Rachel en Lucien die enorme touwen of zo uit Luciens oor trokken onder luid geschreeuw.

En toen er een klein vlekje op de broek van Vincent bleek te zitten, wilde Marjo wel even helpen door een enorme kwat van onder uit haar longen te rochelen.

Jan had zoals altijd weer last van opdringende vrouwen in de discotheek (Victoria), die hij van zich af moest slaan. Prachtige scenes zonder tekst die door de spanningsopbouw ondanks dat een genot waren om naar te kijken.




Daarna deden we een nieuwe spelvorm: De Aliens (of De Engel). Er zijn drie aliens die samen op een planeet wonen, en eens in de 50 jaar komt er een engel die slechts een van hen uitkiest om mee te gaan naar het paradijs. De aliens laten met hun lichaam zien hoe graag ze mee willen, als de engel langskomt, en laten ook hun teleurstelling zien als het niet lijkt te lukken. Prachtige aliens zagen we: ik herinner me het lieve staartje van Franka, waarin haar hele emotie uitgedrukt werd, en de springerige Jan, en de armen van Piet: ook weer mooi om te zien hoe iedereen meeleefde met deze aliens die de kans van hun leven konden krijgen en moesten verwerken

En dan de scene De Buitenlanders, waarin een groepje jabber sprekende buitenlanders door een nederlander iets typisch nederlands uitgelegd kregen (dat moesten ze raden). Een visuele les in het belopen van de loopbanden op Schiphol (mind your step), hoe de hondenbelasting in elkaar zit, en ook wat nu eigenlijk hagelslag is waren het gevolg.

Tot slot nog een aantal vrije scenes gedaan waarin we de les van vandaag (“lul toch niet zoveel”) moesten gebruiken. Een prachtige scene in een waterbeddenwinkel met Lucien en Franka gezien, maar het meest van alles heb ik toch gelachen om het kleine salamandertje (‘het is een vrouwtje’) dat daar maar lag te wiebelen op de hand van Jan. Het leek echt een eigen leven te hebben, en hoe Jan deze naar Noor toeduwde, terwijl zij ervan gruwde... geweldig om te zien! En toen werd het salamandertje nog overgenomen door Noor ook! Een hilarische scene, waarin het kronkelende vingertje de hoofdrol speelde...

En toen was het alweer tijd jammer genoeg; bedankt Nirma voor de geweldige, en waardevolle les. Nu nog proberen het ook nog in de praktijk te brengen en goed aandacht te hebben voor handelingen, voorwerpen en stiltes...
Oei nou ben ik al weer zo lang aan het woord. Shut up! Thanks Nirma; we worden er stil van:










(ooo, shut up!)
[verslag van Anne]